हिमा र हिमालय
हिमा हुँ म!
तिम्रा शीतल शिखरहरूको छायामा
आफ्नै हराएको प्रतिध्वनि खोजिरहेकी,
चिसो हावाले छोएका प्रत्येक क्षणमा
मनका पुराना घाउमाथि
हिउँजस्तै निस्पन्द शान्ति राखिरहेकी।
हिमालय, तिमी
क्षितिजपारिको कुनै मौन देवालयझैँ,
आँखाले छुन नसकिने,
तर धड्कनले निरन्तर महसुस गर्ने;
मेरो एकान्तको सबैभन्दा गहिरो तहमा
नबोली बसेको
एउटा अनन्त नाम हौ।
तिमी र मबीच
कति ऋतुहरू हिँडिसके
कति कुहिराहरू आए,
कति घामहरू पग्लिए,
तर हाम्रो दूरी
हिमनदीमाथि जमेको समयझैँ
अझै अचल छ।
म तिमीतिर हेर्छु,
तिमी मौनतिर फर्किन्छौ;
र यही नपुगेको दृष्टिबीच
हाम्रो प्रेमले आफ्नो घर बनाएको छ।
तिम्रा सेता शिखरहरूमा
मलाई हिउँ मात्र देखिँदैन
देखिन्छ मेरो नबोलेको पीडा,
पल्कमुनि जमेर बसेका आँसु,
समयले मेट्न नसकेको
एउटा उज्यालो सपना,
र अँध्यारोको गर्भबाट
बिस्तारै जन्मिँदै गरेको
आशाको अन्तिम किरण।
तिम्रो काखसम्म पुग्न नसके पनि
मेरो मन हरेक साँझ
तिम्रै दिशाबाट घर फर्किन्छ।
जस्तो हराएको चराले
आकाशको एउटै रेखा पछ्याउँछ,
जस्तो नदीले समुद्र नदेखी पनि
उसैको नाममा बगिरहन्छ
त्यसरी नै म
तिम्रो मौन आकर्षणमा
आफ्नो थकान बिसाउँछु।
तिम्रा हिमनदीझैँ गहिरा आँखामा
म आफ्नै विगत पग्लिएको देख्छु;
तिम्रो अटल उचाइमा
मेरो सानो अस्तित्वले
पहिलोपटक आफ्नो अर्थ भेट्छ।
जस्तो अँध्यारो आकाशमा हराएको तारा
कुनै शिखरको हिउँमा प्रतिबिम्बित भएर
आफ्नो नाम फेरि सम्झन्छ,
त्यसरी नै तिमीलाई हेर्दा
म आफूभित्रकी हिमा चिन्छु।
क्रमशः
